Au pair
  Vrijwilligerswerk

Activity International
Brammelerstraat 15
7511 JG Enschede
T 053 - 483 10 40
info@activityinternational.nl


e-mail e-mail
you tube you tube


Share |
Home > Vrijwilligerswerk > India > Himalaya

 > Reisverhalen


Reisverhalen en ervaringen vrijwilligerswerk India (Himalaya/Himachal)

 

vrijwilligerswerk india laura reijmHoe mijn verblijf i India is bevallen? Prima! De eerste week in Delhi waren we met een groep van 14 mensen, uit 8 verschillende landen. We hebben deze week veel van de cultuur en van Delhi gezien. De Taj Mahal was een topper! Na de eerste week reisden we met een groepje van 6 richting het noorden naar het prachtige Himalayagebergte in India. Daar verbleven we 3 weken in een mooi huis, (zonder douche) en heb ik vrijwilligerswerk gedaan, s'ochtends lesgeven op een schooltje en 's middags Engelse lessen aan jonge meiden. In de weekenden was er tijd voor trips en zo vlogen 4 weken voorbij.

Aanrader? Ja, het is fantastisch om een andere cultuur te kunnen zien, maar ook ontzetten leuk om alle andere culturen te leren kennen van de mensen die eenzelfde soort reis doen, ieder land is weer anders. En het is ook erg goed om je Engels te verbeteren.

Tip: Het is leuk om eventuele programma's te combineren, zoals in India, vooral als je wat langer gaat, bijvoorbeeld 1 week Delhi, 2 weken Palampur (noorden) en 2 weken Jaipur is weer een totaal andere staat iets ten zuidwesten van Delhi.. Meer lezen van Laura? Check dan haar weblog.
Laura Reijm (22 jaar, vrijwilligerswerk India 2014)

 

 
Geweldig! Een tijd om nooit te vergeten! Ik ben 4 weken in India geweest: 1 week introductie in Delhi: tempels bezocht, de Taj-Mahal. Daarna met de nachttrein naar het noorden van India, naar een rustig dorpje in de bergen, waar we drie weken lesgegeven hebben (Engels, Rekenen en computerles), met uiteraard excursies naar bezienswaardigheden in de buurt + een trekking in de Himalaya waar we overnacht hebben in tentjes!!

Aanrader? Ja, je ziet een andere cultuur, leert om te gaan met verschillen, je leert jezelf beter kennen, je ontwikkelt je. En bovendien is het een supertoffe ervaring!
Pip Vlaanderen (18 jaar, vrijwilligerswerk India 2014) 

 

Mijn India avontuur

vrijwilligerswerk india himachal rick langerak.jpgNa maanden van voorbereiding was het dan eindelijk zover: India! Twee maanden volledig uit mijn comfort zone, twee maanden vrijwilligerswerk doen. Mijn vrijwilligerswerk bestond uit het onderwijzen van een geestelijk gehandicapt kind in de Mentally Challenged School(MCS), het onderwijzen van kinderen in de dagopvang en het geven van computerles aan vrouwen tussen de leeftijd van 18 tot 30 jaar. Voordat ik naar India ging heb ik er aan getwijfeld of ik geschikt was om met geestelijk gehandicapten te werken, en of het daarom wel verstandig was om dat te gaan doen. Toch viel mijn keuze op de MCS, juist omdat het mij een uitdaging leek. Ik heb daar achteraf ook zeker geen spijt gehad!

vrijwilligerswerk india himachal rick langerak ambika .jpgOp de eerste dag in de MCS kreeg ik de 17 jarige spring in het veld Ambika tot mijn leerling aangewezen. Een schat van een meid, altijd vrolijk, zorgzaam, kortom: een fantastisch kind! Mijn taken met haar waren de gegeven doelen behalen. Deze doelen bestonden bijvoorbeeld uit het tellen tot 40, maar ook het kunnen tekenen van een driehoek. Qua tellen heb ik mij voornamelijk gefocust op het aanleren van de getallen 15, 21 en 31, dit omdat deze niet bestonden voor Ambika Daarbij deden we samen veel oefeningen voor haar fijne motoriek en kleur-vorm herkenning. Uiteindelijk kon Ambika een prima driehoek tekenen, en was ik met stomheid geslagen toen ik haar opeens ‘fifteen’ en ‘thirty-one’ hoorde zeggen. Die overwinning hebben we met koekjes, high fives en liedjes gevierd! Na het lesgeven was er altijd tijd voor een uurtje feest: de MCS afterparty. In dit uurtje dreunde de Bollywoodmuziek door de zaal en dansten Ambika en haar vrienden de sterren van de hemel. Ik kan niet anders zeggen dat dit iedere keer weer een prachtig gezicht was!

Helaas duurde mijn werk in de MCS uiteindelijk maar twee weken, maar die weken waren wel ontzettend leerzaam. Ik ben ook blij dat ik toch een beetje een gevoel van blijdschap en liefde aan die kinderen heb kunnen geven, iets waar vele lang niet genoeg van krijgen.
De twee weken waren dus om, en de MCS ging haar vakantieperiode in. Met leerlingetjes tussen 2 en 4 jaar werd de dagopvang mijn volgende bestemming. Ik had nog geen stap binnen gezet of er hingen al drie Indiase kaboutertjes aan mijn been, en wist toen al dat dit een hele leuke tijd zou gaan worden. Vijf weken lang ochtend gymnastiek, rijmpjes en liedjes, een verhaaltje vooraf de studie, en vervolgens met zijn allen de speelgoedkist plunderen. Wat heb ik me vermaakt!

De studietijd bestond voornamelijk uit het leren van verschillende soorten groenten en fruit, kleuren, vormen, het alfabet en cijfers. Ikzelf vond de stof, die elke dag werd herhaald, weinig spannends. Daarom heb ik samen met de oudste leerlingen een start gemaakt met rekenen. Dat was best een uitdaging, zowel voor mij als voor hen, maar uiteindelijk waren er toch twee leerlingen die wisten wat de bedoeling was. Ik hoop dan ook dat de vrijwilligers na mij het rekenen hebben doorgepakt. Het werd ook erg gewaardeerd als er meer werd gedaan dan de standaard dagindeling. Ikzelf ben wel van het knip en plakwerk, dus dat heb ik dan ook gedaan in de vorm van verschillende soorten posters en knutselactiviteiten. Bijvoorbeeld de poster waarop je door middel van schuimen wolkjes, zonnetjes en alles dat bij ‘het weer’ past, aan kon geven wat voor weertype het die dag was. Daarbij werd dan ook bijvoorbeeld een gekleurd blaadje met ‘rainy’ bij geplakt, en werd elke nieuwe schooldag de dagnaam veranderd.
Na zoveel weken wil je daar gewoon niet weg. Helemaal niet als een aantal hummeltjes je de status ‘grote broer’ hebben gegeven. Het afscheid was dan ook vrij emotioneel, en ik wens ze stuk voor stuk een glorierijke toekomst!

vrijwilligerswerk india himachal rick langerak computerles.jpgNaast het rondhupsen in de MCS en de dagopvang, ben ik ook in de avonduren actief geweest. Zeven weken lang ging ik elke avond richting mijn computerklasje, die in eerste instantie heel afstandelijk was. Ze hadden dan ook nog nooit computer les gehad van een jongen, dus dat was eng en ze wisten niet wat ze konden verwachten. Langzaam aan won ik hun vertrouwen en werden we zelfs heel hecht. Wat ik de meiden probeerde te leren waren de basisvaardigheden die je nodig hebt om een computer te gebruiken voor school en werk. Wat is wat, hoe gebruik je een muis en toetsenbord, hoe werkt Microsoft Office, Excel en PowerPoint, en ga zo maar verder. Dit alles moest in een leuk jasje worden gestoken, want zeg nou zelf, bijvoorbeeld Excel is niet bepaald spannend. Dat was af en toe nog best pittig, zeker omdat er geen internetaansluiting was. Wat ik bijvoorbeeld bij Excel als ontspanningsoefening heb gedaan is het laten inkleuren van cellen, waardoor uiteindelijk een afbeelding ontstond. Doordat ik daarbij dan opdrachten gaf als ‘wijzig de afmetingen van de cel’ of ‘vul in de cel de naam in van de kleur’, waren zij toch bezig met Excel, maar werd het niet geestdodend saai. Pas wel op met het laten maken van een hartje, daar worden ze een beetje verlegen van ???

vrijwilligerswerk india himachal rick langerak hollandse spelletjes .jpgNaast dat er hersenen werden gekraakt, werd er ook veel afgepraat. Voor de meiden was de computerles niet alleen les, maar ook een sociaal uurtje, en die gebruikte zij volop. Omdat daardoor meestal de helft niet aan het opletten was vond ik dat in het begin lastig, maar door af en toe een beetje streng te zijn kwam het altijd wel goed. Daarbij vond ik het heerlijk om al die verhalen te horen. Die meiden zaten vol humor, geen dag zonder schaterlach en het was, ondanks dat we van elkaar vaak geen idee hadden waarover we aan het praten waren, onderling gewoon mega gezellig! Ik voelde mij ook oprecht vereerd dat ik een kijkje mocht nemen in hun persoonlijke leven, zeker na een periode van afstandelijkheid.
Nu gebeurt het in India ook regelmatig dat je te maken krijgt met een heuze ‘power-cut’: geen stroom dus. Geen stroom betekent ook geen computer. In zulke gevallen trok ik allerlei Hollandse spelletjes uit de oude doos om toch maar ‘nuttig’ bezig te zijn. Zo werd voordat ik het wist ‘Spijkerpoepen’ de nieuwe hype onder zowel de computermeiden als de vrijwilligers!
Uiteindelijk zijn de meiden en ik ontzettend naar elkaar toe gegroeid, en vloeide de tranen rijkelijk bij het afscheid. Ik gun ze de wereld en ik ben blij dat ik via Facebook nog regelmatig contact me ze heb. ???

Het onderdompelen in een geheel andere cultuur is zo´n bijzondere en leerzame ervaring geweest. De clichés van het uiteindelijk jezelf beter leren kennen en het meer waarderen van hoe het thuis is zijn ook bij mij van toepassing. Het was simpelweg een magische ervaring, en ik raad iedereen aan om ooit zoiets te ondernemen! In de toekomst ga ik in ieder geval zeker weer het vrijwilligersavontuur aan!
Rick Langerak (vrijwilligerswerk India, zomer 2013)